4 Redenen waarom vrouwen misschien geen behoefte hebben aan casual seks die niets met 'biologie' te maken hebben

Simone, de CEO van Happytoys, heeft een gesprek met Carolien:

"Toen ik net begon met studeren, voelde ik me als een kind in een snoepwinkel. Ik woonde voor het eerst op mezelf, werd constant uitgenodigd voor feestjes en was ineens een object van verlangen, nadat ik op de middelbare school was afgedaan als een nerd. De cultuur rondom seksualiteit was ook anders. Hoewel ik op de middelbare school wel eens vrouwen 'sletten' had horen noemen omdat ze casual seks hadden, hadden de meeste mensen op mijn universiteit een liberale houding ten opzichte van seksuele expressie en begrepen ze de schadelijke gevolgen van seks-shaming. Dus eigenlijk was de 'hookup-cultuur' die zogenaamd vrouwelijke studenten onderdrukt, een verademing voor mij. 

Tijdens het eerste semester van mijn eerste jaar had ik vaak casual seks. Maar tegen het voorjaar van dat schooljaar was ik ermee gestopt.

Ik probeer nog steeds te achterhalen waarom.

De beste manier om het te beschrijven is dat ik iets diepers wilde. Ik haalde meer voldoening uit avonden vol filosofische discussies, diepgaande gesprekken met vrienden en kunstprojecten. Hoewel vluchtige seksuele contacten fysiek prettig waren, gaven ze me niet dat gevoel van welzijn dat die andere dingen me wel gaven. Ik wilde een relatie die me emotioneel, intellectueel én fysiek zou vervullen – en puur fysieke relaties waren leuk, maar begonnen onvolledig aan te voelen.

Maar toen ik dit probeerde uit te leggen, begrepen mensen het niet. Ze zeiden dat seks en liefde voor vrouwen erg met elkaar verweven waren, waardoor het moeilijk voor ons was om van seks te genieten zonder een emotionele band. Maar ik genoot wel van vluchtige seksuele contacten zonder emoties. Ik genoot er gewoon van zoals ik genoot van het kijken van tv-series in een marathon, in plaats van zoals ik genoot van het schrijven van poëzie – en dat vond ik niet leuk.

Mensen vertelden me dat vrouwen zich na seks hechten door hormonen, dus het was geen wonder dat ik meer wilde. Maar dat was het ook niet. Ik voelde me niet gehecht aan iemand met wie ik had geslapen. Sterker nog, ik voelde me behoorlijk afstandelijk. Ik kende ze niet eens. Dat was precies een deel van wat ik er niet leuk aan vond.

Bovendien vond ik de theorie dat vrouwen zich hechten een beetje beledigend voor het oordeel van vrouwen. Als student cognitieve neurowetenschappen wist ik toevallig dat seks hechtingshormonen kan vrijmaken bij mensen van alle geslachten. En hoewel ik deze reactie soms bij mezelf herkende, kon ik het loskoppelen van het gevoel dat ik iemand echt goed kende of dat hij een goede vriend zou zijn.

Omdat anderen mijn uitleg niet letterlijk namen, had ik het gevoel dat ik onzin uitkraamde. Ik negeerde mijn eigen redenen en legde mijn beslissing uit in de taal van anderen. "Ik verlangde naar een emotionele band," zei ik dan, waarmee ik mezelf teleurstelde door de stereotypen over vrouwen die ik zo verafschuwde te bevestigen. Maar ik heb de afgelopen jaren nagedacht, gelezen en gepraat over dit onderwerp, en ik ben een aantal theorieën tegengekomen die voor mij veel logischer klinken dan "vrouwen hechten zich aan anderen".

Dus hier zijn een paar verklaringen waarom ik (en andere vrouwen, evenals veel mensen van andere genders) ervoor kiezen om geen vluchtige seksuele contacten te hebben – die niets te maken hebben met biologische genderverschillen.

1. Gender minderheden, zoals vrouwen, hebben meer veiligheidsrisico's

Een mogelijkheid die ik voor het eerst tegenkwam in het boek 'The Ethical Slut' is dat vrouwen minder snel vluchtige seksuele contacten hebben omdat ze zich in een intieme situatie bevinden met iemand die ze misschien niet kunnen vertrouwen.

Hoewel de meeste mensen seksueel worden misbruikt door iemand die ze kennen en vertrouwen, is het toch gebruikelijk om op je hoede te zijn voor vreemden, vooral omdat ons dat is aangeleerd. En het is moeilijk om in de stemming te komen als je je afvraagt of iemand je seksueel gaat misbruiken. De mogelijkheid om misbruikt te worden, spookte zeker door mijn hoofd toen ik op zoek ging naar seksuele contacten. Mijn vriendinnen en ik stuurden elkaar berichtjes om te controleren of alles goed was als we na een feestje met iemand mee naar huis gingen. We lieten onze drankjes nooit onbeheerd achter.

We zouden deze voorzorgsmaatregelen niet hoeven te nemen, maar we leven in een cultuur die vrouwen leert om constant op hun hoede te zijn. Gezien het feit dat één op de drie vrouwen en twee op de vijf transgender en gender non-conforme personen seksueel misbruik ervaren tijdens hun studententijd, wisten we dat het waarschijnlijk minstens één van ons zou overkomen – waarschijnlijk meer. En dat gebeurde ook.

Tijdens mijn eerste jaar op de universiteit ontmoetten mijn neef en ik een groep jongens op een feestje. Ik vond er eentje erg knap. We bleven een tijdje buiten staan en praatten wat. Daarna ging ik enthousiast naar zijn appartement. Na een tijdje zoenen vroeg hij me om hem oraal te bevredigen. Ik zei nee. Hij smeekte. Ik zei weer nee. Hij duwde mijn hoofd naar beneden. Ik zei dat hij me niet moest dwingen. Hij zei dat hij me nooit had gedwongen. Hij drong nog een keer aan.

Op dat moment voelde ik me echt een enorme lastpost. Ik vond het makkelijker om het gewoon te doen dan te blijven discussiëren. Dus deed ik het. En ik zei tegen mezelf dat ik het fijn vond. Nadien, terwijl we met zijn huisgenoot praatten, ging hij achter me staan en maakte een stootbeweging om te pronken. "Dat is mannelijkheid."

"Dat ding," vertelde hij me. Het weekend daarop probeerde ik hem te bellen, en hij vertelde me dat hij inmiddels een vriendin had.

Ik heb lange tijd geloofd dat deze ontmoeting met wederzijds goedvinden had plaatsgevonden. Ik dacht dat onder druk gezet worden tot seks iets was waar vrouwen gewoon mee moesten leren leven. Maar het maakte me wantrouwiger ten opzichte van toekomstige onenightstands. Die man leek immers zo lief en onschuldig. Wie anders zou me onverwacht onder druk kunnen zetten, me in verlegenheid kunnen brengen en me als een verovering kunnen behandelen? Mijn ervaring is zeer herkenbaar. Zelfs als vrouwen niet seksueel worden misbruikt, hebben ze vaak te maken met partners die hen als objecten behandelen.

Met iemand mee naar huis gaan aan het einde van een avond is een gok voor iedereen, vooral voor vrouwen en andere gender minderheden, die een grotere kans hebben om seksueel misbruikt te worden en constant te horen krijgen dat ze zichzelf moeten beschermen tegen aanranding. De beslissing gaat over veel meer dan alleen of we een leuke tijd zullen hebben. Onze veiligheid staat op het spel.

2. De hookup-cultuur devalueert het plezier van vrouwen

Laat ik duidelijk zijn: mijn ervaring met casual seks Seksuele contacten, vooral op de universiteit, vinden plaats binnen een bepaalde culturele norm die met name geldt voor cisgender mannen en vrouwen die met elkaar seks hebben. Hoewel er in queer relaties zeker sprake kan zijn van casual seks, gelden daar niet per se dezelfde gendergerelateerde verwachtingen en machtsverhoudingen, hoewel die soms wel worden nagebootst en bevestigd.

Binnen de sekscultuur die ik heb ervaren, wordt van mannen, met name, verwacht dat ze de touwtjes in handen hebben. Zij horen het initiatief te nemen, zij horen te bepalen wat er gebeurt en zij horen er het meeste uit te halen. Weet je nog die man die erop stond dat ik hem orale seks gaf? Hij weigerde het – wat hij natuurlijk ook mocht doen, maar de ongelijkheid in zijn verwachtingen was veelzeggend. En veel vrouwen die ik kende hadden hetzelfde meegemaakt.

Sterker nog, een recent onderzoek onder Canadese studenten wees uit dat 63% van de mannen orale seks had ontvangen tijdens hun laatste seksuele contact – maar Slechts 44% van de vrouwen had dat. De kloof in orale seks zou deels de orgasme-kloof tussen heteromannen en -vrouwen kunnen verklaren, die groter is bij casual seks dan in relaties. Bij casual seks hebben mannen drie orgasmes voor elk orgasme dat een vrouw heeft. In relaties is de verhouding slechts 1,25:1. Dit komt doordat de dominante, cis-heteronormatieve casual sekscultuur het plezier van mannen boven dat van vrouwen stelt.

Dus, wanneer een vrouw een casual seksdate heeft, is een mogelijk scenario dat ze wordt aangerand, en als ze daaraan ontsnapt, wordt ze als een bijzaak behandeld. Er zijn niet veel goede opties. Als je niet zeker weet of je partner überhaupt om jouw plezier geeft, lijkt het risico om disrespectvol behandeld en geobjectiveerd te worden het niet echt waard.

3. Vrouwen wordt geleerd om niet te veel seksuele partners te hebben

Seksuele schaamte is een reëel probleem. En het heeft drastische gevolgen voor het leven van vrouwen. Een onderzoek, dat helaas vasthield aan een binaire genderindeling, wees uit dat tienermeisjes juist vrienden verloren als ze seks hadden, terwijl jongens er juist vrienden bij kregen. Een ander onderzoek toonde aan dat vrouwen net zo graag een vluchtige seksuele relatie willen als mannen – als ze weten dat de seks goed zal zijn en ze niet veroordeeld zullen worden.

Inderdaad: als vrouwen bevrijd zijn van die onzinnige maatschappelijke normen, gedragen ze zich "als mannen" – wat het des te minder geloofwaardig maakt dat mannen van nature meer geïnteresseerd zijn in vluchtige seksuele relaties. Die overtuiging stigmatiseert normaal menselijk gedrag voor één geslacht. Grappig genoeg sprak de verklaring dat seks een taboe is me aanvankelijk niet aan. Ik heb zeker wel eens mensen vrouwen, inclusief mezelf, horen bekritiseren over hun vluchtige seksuele relaties, maar ik dacht niet dat het mijn eigen gedrag beïnvloedde. Ik dacht dat ik het van me af had geschud. Ik schrijf immers over seks en relaties. Ik ruim mijn seksspeeltjes niet eens op als er vrienden langskomen.

Nu ik 35 ben, begin ik eindelijk te beseffen hoeveel invloed seks-schaamte op me heeft gehad. Want zelfs tijdens mijn 'losbandigste' fase legde ik mezelf een beperking op: ik zou geen penetratieve seks hebben, tenzij ik verliefd was en een vaste relatie had. Deze vorm van schaamte is gebaseerd op een heteronormatieve definitie van seks, waarbij al het andere 'niet telt'. Handmatige seks was oké. Orale seks was oké. Maar een penis zou me veranderen. Ik was trots op het naleven van deze regel, en dat had ik niet moeten zijn. Het aantal seksuele partners dat je hebt, zegt niets over je.

Tot op de dag van vandaag heb ik nachtmerries waarin ik aan het vrijen ben met iemand en de penis per ongeluk naar binnen glijdt, en ik in paniek raak terwijl ik mijn 'aantal' partners opnieuw bereken. Gedurende mijn hele volwassen leven heb ik ernaar gestreefd dit aantal laag te houden om me zelfgedisciplineerd en in controle te voelen. Als het hoog zou worden, zou ik me een mislukte vrouw voelen. Als iemand die anorexia heeft overwonnen, kan ik zeggen dat er veel overeenkomsten zijn tussen hoe ik over mijn aantal seksuele partners heb gedacht en hoe ik over mijn gewicht heb gedacht.

Er is niemand met wie ik over seks zou praten die me zou veroordelen op basis van mijn aantal. Maar het beïnvloedt wel sterk hoe ik over mezelf denk. En ik ben opgegroeid in een seculiere, liberale omgeving. Dit is niet het ergste – gewoon standaard, maatschappijbrede seks-schaamte.

Ik probeer nog steeds mijn oprechte gebrek aan interesse in casual seks te ontwarren met mijn irrationele gevoel dat elke nieuwe penis die in mijn li chaam wordt geïntroduceerd, het op de een of andere manier zal veranderen. Ik blijf erbij dat er meer meespeelde bij mijn beslissing om af te zien van casual seks dan alleen seks-schaamte, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me realiseer hoeveel de seksuele dubbele moraal erin meespeelde.

4. Dat is gewoon niet het soort relatie dat ze willen

Uiteindelijk maakt het niet echt uit waarom een vrouw geen casual seks wil. Ze zou moeten kunnen beslissen dat ze er geen zin in heeft, zonder dat haar beslissing wordt gebruikt om een punt te bewijzen over genderverschillen. Dit drong tot me door toen ik met mannen begon te praten die ook geen interesse hadden in casual seks. Deze gesprekken bevestigden dat, zelfs als mijn redenen overeenkwamen met een genderstereotype, ze niet per se aan mijn geslacht te wijten waren. Ik kon een emotionele band met seksuele partners willen zonder dat verlangen te reduceren tot vrouwelijke hormonen.

En mijn verhaal hoefde niet vergelijkbaar te zijn met dat van iemand anders. Dit kon gewoon zijn wie ik was, als individu. Het is moeilijk om als vrouw iets 'vrouwelijks' te doen zonder je verantwoordelijk te voelen voor het bevestigen van de vooroordelen die mensen over vrouwen hebben. En het is moeilijk om als vrouw überhaupt iets te doen zonder dat het als 'vrouwelijk' wordt bestempeld. 

Voor mij is het afzien van vluchtige seksuele contacten geen uiting van vrouwelijkheid, en het is ook geen gevolg van biologische instincten. Mijn redenen gaan veel dieper. Ik geef de voorkeur aan relaties die intellectueel stimulerend, emotioneel intiem, vertrouwend, veilig en communicatief zijn. En hoewel sommige mensen vluchtige seksuele contacten misschien wel deze kwaliteiten vinden, bevordert de hookup-cultuur ze niet, en het risico om aangerand of respectloos behandeld te worden, lijkt me de moeite van het zoeken niet waard.

De redenen van anderen kunnen anders zijn. Vrouwen in het aseksuele spectrum voelen zich bijvoorbeeld misschien helemaal niet aangetrokken tot mensen – of niet tot mensen met wie ze geen hechte band hebben. Zeggen dat ze geen interesse hebben in casual seks, simpelweg omdat ze vrouw zijn, negeert hun identiteit. Wat de redenen van een vrouw ook zijn, ze heeft het recht om die als háár redenen te laten behandelen, en niet te worden gedwongen in een verhaal over waarom vrouwen casual seks afwijzen.

Ik ben nog steeds aan het uitzoeken welke soorten relaties het beste bij me passen en aan het onderzoeken waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Het zal een doorlopend proces zijn. Maar ik verdien de kans om dat proces te doorlopen en mezelf te leren kennen, en niet een afgeplat stereotype van vrouwelijk gedrag."